DOLAR BİZİ DE VURDU
Zihnimden geçenlerin anlamlı bir bütün oluşturamadığı günler yaşıyorum. Uyuştuğu için sancıyı hissetmeyen bir ruh ve düşünmeyen bir zihin... Sessiz bir depresyon veya vazgeçiş... Bu hal beni ürkütüyor. Sonunda çok özendiğim o normal insanlara benzemeyi başardım galiba. Memnun muyum? Tabiki hayır. Sekiz beş memuriyetini fazlaca benimsemiş ve bu benimseme sonucunda hayatı yalnızca yelkovanın ve akrebin 17.00’a erişme çabasından ibaret olan bir insana dönüştüm. Vampir olsam bu kadar üzülmezdim. İnsan oldum. Gerçek bir insan. Artık göğe bakmıyor, yolda gördüğüm çiçekleri izlemiyorum. Yazı yazamıyor, resim çizemiyor hele hayat hakkında iki cümle dahi kuramıyordum. Kurulan uzun cümlelerin ardından “nasip” diyip gizliyordum bezginliğimi. Biri başımda bağırıyor her an “ 10, 9, 8, 7...” yılmış bir boks oyuncusuyum. Ağlayamıyorum da. Ait olamadığım yerlerden ve insanlardan kaçma kudretimi kaybettim. Öylesine yürüyor, öylesine konuşuyordum artık. Bu süreç son bulur mu bilmiyorum. Yükselen d...