İÇİM DIŞIMA ÇIKTI
“Ne desem bilemiyorum. Kelimeler benden dağılmış tesbih taneleri gibi kaçıyor. Birini yakalasam diğer çoktan yuvarlanıp gitmiş oluyor. En görünmez, en kuytu köşede köklü bir temizlik günü acımasız bir elektrikli süpürge hortumuna kurban gideceği anı bekliyor. Anlatmak istediğim öyle çok şey biriktirdim ki zamanında. Hepsini arka arkaya anlatıp komik durumlara düşeceğim sanırdım. Şimdi iki cümle kuramaz oldum. Bir zamanlar bağıra çağıra yaşadığım hayatımı, şu sıralar kuş diliyle anlatıyorum. Kuşlar bile anlamıyor. Kuşlar, yapraklar, çatlak kaldırımlar ve daha nice küçük şey artık ilgimi çekmiyor. Küçük şeyle demişken, küçükken yeşil bir elbisem vardı. Çamaşır suyuna bulandı. Bir daha giyemedim. Kaç yaşına geldim onu bile unutamadım. Şimdi bana fil hafızam yüzünden çektiğim ruh sancısı için sakın tavsiyeler vermeyin çünkü aradığınız numara kullanılmamaktadır yani the person you called can not be ya da her neyse İngilizcem de pek iyi değildir. Her neyse siz nasılsız?” Samimiyetsiz gül...