Pencere Çiçeği

Kıymetli ilhamım, sana başka bir isim bulmalıyım. Kakaolu kurabiye desem? Kıymetli kakaolu kurabiyem, uzun zamandır yoksun. Neden gittiğini sormayacağım. Adım gibi biliyorum. Dünya telaşına fazla dalmışlığım seni benden uzak tutuyor. Sana kızamıyorum. Haklısın. Ama ben de haklıyım. Olaylarda daima iki tarafın da haklı olduğunu kabullenmem çok uzun zamanımı aldı. Her neyse konuyu çok dağıtmadan devam etmeliyim. Sıradan bir insana dönüştüm, evet farkındayım. Yarasız bir insana… Düşünmeyi bıraktım. Diğerleri gibi kendimi filmlere, kalabalık sokaklara teslim ettim. Yapmamalıydım. Ama yaptım. Dışım kalabalıklaştıkça içim yalnızlaştı. İç seslerimi bile kaybettim. Düşünmemi gerektirecek hiçbir etkinlikte bulunmuyorum. Günlük yüz kelime ile hayatımı idame ettiriyorum. Kırlarda dolaşmıyor, kedileri okşamıyorum. Resim de çizmiyorum. İçimde bir bataklığa saplanmış olduğumu düşünüyorum. En önemlisi uzun süredir nasırlaşmış bir kalp taşıyorum. Ona kalp demek istemiyorum. Hissetmeyen bir kalp et...

Yıllar sonra karanlık bir hastane koridorunda karşılaştım onunla. Bir film sahnesi gibiydi. Karınca yürüse ayak sesleri duyulacak kadar sessiz, cılız bir ışıkla aydınlanmış koridorda karşılaştık yedi yıl sonra ilk defa. Sımsıkı sarıldı boynuma. Sonrası hıçkırıklar, gözyaşları... Ellerini tuttum, buz gibiydi. Bıraktığım gibi. Yıllarca güneş görmemiş gibi... Yıllardır gülmediğine inandım nedense. Onu hep ağlak ve hüzünlü hatırlıyorum. Acı sarılmanın ardından yoğun bakımın ünitesinin bekleme salonuna geçik. Perişan onlarca insan, şiş gözler... Ellerini hiç bırakmadım. Ama dilim kitlenmişti. Bir şey diyemedim. Verecek tesellim yoktu. Hayat babandan sonra diğer tüm sevdiklerini tek tek alıyor üzülme bu doğal bir süreç, diyemedim. İnanmadığım boş tesellilere dilim varmadı. Arada bir kara gözlerine baktım. Çaresizdi. Neden sevdiklerimizin acısını hafifletmeye yetmiyor gücümüz. Yanan yüreğini bir suya tutamıyor, soğutamıyor. Kendimi zorlayarak "Geçecek inşaallah" dedim. Esasında geçm...