KAKAOLU KURABİYEME



Kıymetli ilhamım, sana başka bir isim bulmalıyım. Kakaolu kurabiye desem? Kıymetli kakaolu kurabiyem, uzun zamandır yoksun. Neden gittiğini sormayacağım. Adım gibi biliyorum. Dünya telaşına fazla dalmışlığım seni benden uzak tutuyor. Sana kızamıyorum. Haklısın. Ama ben de haklıyım. Olaylarda daima iki tarafın da haklı olduğunu kabullenmem çok uzun zamanımı aldı. Her neyse konuyu çok dağıtmadan devam etmeliyim. Sıradan bir insana dönüştüm, evet farkındayım. Yarasız bir insana… Düşünmeyi bıraktım. Diğerleri gibi kendimi filmlere, kalabalık sokaklara teslim ettim. Yapmamalıydım. Ama yaptım. Dışım kalabalıklaştıkça içim yalnızlaştı. İç seslerimi bile kaybettim. Düşünmemi gerektirecek hiçbir etkinlikte bulunmuyorum. Günlük yüz kelime ile hayatımı idame ettiriyorum. Kırlarda dolaşmıyor, kedileri okşamıyorum. Resim de çizmiyorum. İçimde bir bataklığa saplanmış olduğumu düşünüyorum. En önemlisi uzun süredir nasırlaşmış bir kalp taşıyorum. Ona kalp demek istemiyorum. Hissetmeyen bir kalp et yığınından başka ne olabilir? Belki de acılarımız bizi hayattan uzaklaştırıyor ve düşünmeye zorluyordur.  Şimdi ise en büyük acım acı çekmiyor olmaya duyduğum acıdır. Buysa sadece dildedir. Ben nasıl bu hale geldim dersin kakaolu kurabiyem. Ben sana ayçiçeği tarlalarından, leyleklerden, söğüt ağaçlarından, serçelerden bahsedecektim.  Bir anne şefkatinden, çiçekli elbiselerden, vazo altında büzüştürülmüş dantellerden bahsedecektim. Pazarcı amcanın karpuz seçişinden, pencere çiçeklerinden, büyüyen domates fidemden bahsedecektim. Sana taze reyhan kokulu satırlar yazacaktım. Sana ütülenmiş mendil gibi satırlar, sana bir aynanın kenarına iliştirilmiş vesikalık gibi satırlar, sana bir tren sesi gibi satırlar yazacaktım. Kakaolu kurabiyem, acilen danışmadan bekleniyorsunuz.
29.08.18/02.29

Yorumlar

  1. bayağı bi aşiyan30 Ağustos 2018 12:10

    Sen çarpık kentleştiği iddia edilen sokakların karmaşa içerisindeki güzelliğini gören, sen en telaşlı günlerinde dahi ani fren yapıp bir duvar yarığı arasında hayata atılan çiçeğe gülücükler saçan, sen miyadı doldu denerek bir köşeye atılan eşyalara kıymet addeden, sen sakinlik basitlik ve duruluk hâlindeki her nesneye sevginle hayat bahşedensin. Sen içli olmaya dair her şeysin. Kakaolu kurabiyen lezzetinden hiçbir şey kaybetmedi, üzerine bonibon ekmeni bekliyor.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

BURNUMA KÖTÜ KOKULAR GELİYOR

  Birbirinin aynısı olarak tekrar eden günlerden bir gün, her sabah bir öncekinin yığıntısını üzerine katarak ilerleyen bir bezginlikle uyandım. Bu kez daha bezgindim çünkü burnuma berbat bi koku geliyordu. Güne güzel başlamak gibi bir alışkanlığı olmayan kimse için biraz fazla kötü başlangıçtı bu. Öyle ya da böyle başlayan her şey gibi o gün de durdurulamaz ve geri döndürülemezdi. Koridorda ilerledikçe burnuma gelen koku gitgide artıyordu. En sonunda mutfağa ulaştım. Dün gece atmayı unuttuğum çöpün tüm evi kokuttuğunu görünce, ferahlasam mı üzülsem mi bilemedim. Oh neyse sadece çöp kokuyormuş diyemedim çünkü artık kokan şey yalnızca çöp değildi. Ev berabat oldu her yer çöp diyemedim, kokuya sebep olan şey sadece çöptü. Toplumsal olarak çürüyen ve kokan her şeyin bütünü etkilediğini, ancak bütünün de kokan şeyden ibaret olmadığını o gün anladım. Çöp koktuğu için evi terk edip gidemezdim. Evini sahiplenen herkes gibi çöpü hızla atıp evi havalandırmak en iyisiydi.  
Devamı

HAMARAT ANNELERİN TEMBEL KIZLARI

Hamarat annelerin tembel kızları… tesadüf olamayacak kadar kalabalık ve aynı kuşağa denk gelen hamarat annelerin tembel kızlarından biri olarak ben yemek yapmayı birkaç yıl önce öğrendim. Öğrendim dediysem de mercimek çorbasını uygulamadan video izleyerek yapmak öğrenmek sayılıyorsa, sayılıyor muhakkak aramızda bunu yapamayanlar da var, bir şekilde öğrendim. Yıllarca kadın ortamlarında annemin “bizimki bilmez, o hiç yapamaz “ sözlerine maruz kaldım. Bundan on yıl önce bu sözlerin bir kıyas, kaybedilmiş bir yarış olduğunu sanırdım. Sonra durdum ve etrafıma baktım. Bazılarımız çok hamarat bazılarımız yumurta bile kıramayacak seviyedeydi. Bu alakasız denklemin bi mantığı muhakkak vardı. Yıllar geçtikçe gördüm. Yirmi kişiye kesintisiz servis yapabilme yeteneği ve çamaşırları jilet gibi katlama kabiliyetiyle ortamlarda övülen yaşıtlarımın lise biter bitmez evlendirilmesiyle işi anlamlandırmaya başladım. Bu bir ali cengiz oyunuydu. Hayatına hiçbir şekilde yön veremeyen hamarat annelerin kızl...
Devamı

GÜLNİHAL

  ( sahne aydınlandığında oturma odası görünümündedir. Oturma odası penceresinin önünde bir gül fidanı bulunmaktadır. Kadın 50’li yaşlarda gül fidanını suluyordur. )   KADIN- Biz anamızdan böyle gördük. Ev her an misafire hazır olmalı. Çat kapı biri mi geldi, hemen buzluktan ikramlıklar çıkartılmalı. Allah gecinden versin bir cenaze mi oldu, ev her an temiz olmalı. Hatırlarım, babaannem öldüğünde daha biz ilk şoku atlatamadan, annem “Elalem ne der kızım.” Diyerek temizliğe başlamıştı. Ne cevval kadınmış. Acımızı paylaşmaya gelenlerin bir  gözüyla  yaş dökerken diğer gözüyle evi süzdüğünü, evin temizliği, düzeni üzerinden o evin hanımına övgü ya da yergide bulunduğunu o gün öğrendim. Öğrendim ki    biz tüm kadınlar kendi ellerimizle kazdığımız bir çukurdayız. Biri hafif başını göstermeye görsün, diğerleri hemen aşağı çeker.     ( suladığı gül fidanına hüzünle bakar.)   Küçükken evimizin bahçesinde bir gül fidanı vardı. Hava ısındı mı açardı. R...
Devamı