Pencere Çiçeği

Mutlu bir yuvanın parçasıyım. Yuva ve sakinleri kadar mutlu olamasam da buraya ait olmak z aman zaman eğlenceli olabiliyor .  Doğru yerde doğru zamanda bulunmak önemli tabi.  Henüz bunu tam anlamıyla sağlayabilmiş olmasam da bir gün mutlaka .. . Evin en can alıcı noktasında sabahtan akşama kadar olanı biteni gözlerim. Ah dile gelse de söylesem ,  söyleyecek öyle çok şey biriktirdim ki.  Her sabah güne evin en küçük oğlu  Efecan’la  başlarız. Onun her gün servise geç kalışı olay olur evde. Her gün aynı  hikayeler . Hastayım anne, okul yok anne…  Gülseren hanım bu yalanlara ilk zamanlar kansa da şimdilerde okul tatil yalanlarını yemiyordu. Hastalık yalanlarına da göz yumduğu oluyordu tabi. Ne de olsa kıymetli “ oğluşu ” kıyamazdı.  Efecan’ın  evden  tellaşla  çıkarken etrafa dikkat etmeyişi arada bir ablasıyla arasında kopan küçük bir kıyamete sebep olabiliyordu. Ablası hazır ve nazır ayna önüne okul kıyafetinin nizami durup d...

Tüm sevimsizliğini kirli bir çuvala doldurmuş ve o çuvalı gururla sırtında taşıyan bir pazartesi. Suç pazartesi gününe mi ait, yoksa onu çirkinleştiren biz insanlara mı karar veremedim doğrusu. Sonuç olarak berbat bir pazartesi ve ben güne yerlerde sürünerek başlıyorum.   Kendimi bildim bileli ait olamamışlık edebiyatı yapıyorum fakat ilk kez iliklerime kadar hissediyorum. İliklerim de şaşkın. Ben de şaşkınım. Çok şaşırdık ama bir yaşımıza daha giremedik. Şaşkın iliklerim ve ben bir takım düşüncelere dalıyoruz. Nasırlaşmış bir kalp ve hissetmeyen bir ruha sahip olmama sebep olan sevgili iş arkadaşlarımı, onları gün içinde göreceğim ilk anı ve ne yapmam gerektiğini düşünüyorum. Bu düşünceler eşliğinde okuluma varıyor ve o korkunç sona maruz kalıyorum. Tüm gudubetliğimi yapmacık bir gülümsemenin arkasına gizliyor, tek tek selamımı veriyorum. “Günaydın.” Bulduğu ilk arada iliklerim bir çay mı içsek diyor şöyle kimse yokken sessiz. Yanına da Bim’den aldığım portakallı kurabiyem oh ...