KEVGİRCE

Mutlu bir yuvanın parçasıyım. Yuva ve sakinleri kadar mutlu olamasam da buraya ait olmak zaman zaman eğlenceli olabiliyor. Doğru yerde doğru zamanda bulunmak önemli tabi. Henüz bunu tam anlamıyla sağlayabilmiş olmasam da bir gün mutlaka... Evin en can alıcı noktasında sabahtan akşama kadar olanı biteni gözlerim. Ah dile gelse de söylesem, söyleyecek öyle çok şey biriktirdim ki. 
Her sabah güne evin en küçük oğlu Efecan’la başlarız. Onun her gün servise geç kalışı olay olur evde. Her gün aynı hikayeler. Hastayım anne, okul yok anne… Gülseren hanımbu yalanlara ilk zamanlar kansa da şimdilerde okul tatil yalanlarını yemiyordu. Hastalık yalanlarına da göz yumduğu oluyordu tabi. Ne de olsa kıymetli “oğluşu” kıyamazdı. Efecan’ın evden tellaşla çıkarken etrafa dikkat etmeyişi arada bir ablasıyla arasında kopan küçük bir kıyamete sebep olabiliyordu. Ablası hazır ve nazır ayna önüne okul kıyafetinin nizami durup durmadığını kontrol ederken, kardeşinin unçuvalından ağır çantasıyla ittirmesi sert karşılıklara sebep olabiliyordu. Bu sert karşılıklar saç çekme, su ile ıslatma gibi olaylarla sonlanabildiği gibi, daha sinsi planlarla da sonlana biliyordu. Efecan’ın yaptığı halde çantasından bulunmayan ödevleri gibi. Çocukları koştur koştur servislere yetiştirmenin ardından Gülseren hanımın çektiği derin “oh” salona kadar yayılan bir rüzgar, fırtına, hatta hortuma sebep oluyordu. Gülseren hanımın kadın programları eşliğinde toplam 14.400 saniye yani 240 dakika kısacası toplam tam dört saat süren kahvaltısının, buna eşlik eden televizyonda tanıdığı “kötü” olarak adlandırılan eş, kayınvalide, görümcelere yağdırdığı hakaret yağmurunun ardından etrafı saran eşsiz çamaşır suyu kokusuyla hayata bağlılığını mikrofiber bezle çitiliyordu. Ortalığı saran çamaşır suyu kokusunun yerini birkaç saat sonra enfes yemek kokuları sarıyordu. Çocuklar gelmeden yetişmesi gereken yemekler hep iki arada bir derede pişiyordu. İşte tam da böyle bir günde başladı benim hikayem. Bitti desem daha doğru olur. Diyelim öyleyse. İşte tam da böyle bitti benim hikayem. İki arada bir derede pişirilen bir akşam yemeği sırasında tam katıyı sıvıdan ayırmak üzere Gülseren hanımın ellerindeydim ki, o eşsiz kapı sesi böldü her şeyi. Gülseren hanım koşa koşa kapıyı açarken tabi ki elindeydim. Gelen karşı komşusu olunca salona buyur etmesi ve beni idareten kenara bir yere koyması sonucu hayatımın geri kalanına bir kevgir olarak salonda devam etmek zorunda kaldım. Beraber büyüdüğüm kevgir arkadaşlarım mutlulukla katıyı sıvıdan ayırırken ben tüm gün fatura az gelsin diye petekleri kapatılmış bir salonda bulunmayı bekliyorum. Kevgire ihtiyaç olmadığından mıdır bilinmez hala bulunamadım. Hayatımın sonlanma düşüncesinden çok, süslü bir salonda, pofudukyastıklar arasında alakasız, saçma, anlamsız bir şekilde sonlanması korkusu beni ölmüşten beter ediyor. Ölümden daha ağır bir şey var mıdır diye sorarsanız, olmayacak yerde olmayacak şekilde yaşamaktır derim. Fon perdeler, abartılı vazolar, kristal kayıklar arasında ucuz basit bir kevgirin ne işi olur?
“Salonda unutulan tüm kevgirlere ithaf olmuştur.”
Büyük Kevgir
Fatma BİLGİLİ
19.02.19

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

BURNUMA KÖTÜ KOKULAR GELİYOR

  Birbirinin aynısı olarak tekrar eden günlerden bir gün, her sabah bir öncekinin yığıntısını üzerine katarak ilerleyen bir bezginlikle uyandım. Bu kez daha bezgindim çünkü burnuma berbat bi koku geliyordu. Güne güzel başlamak gibi bir alışkanlığı olmayan kimse için biraz fazla kötü başlangıçtı bu. Öyle ya da böyle başlayan her şey gibi o gün de durdurulamaz ve geri döndürülemezdi. Koridorda ilerledikçe burnuma gelen koku gitgide artıyordu. En sonunda mutfağa ulaştım. Dün gece atmayı unuttuğum çöpün tüm evi kokuttuğunu görünce, ferahlasam mı üzülsem mi bilemedim. Oh neyse sadece çöp kokuyormuş diyemedim çünkü artık kokan şey yalnızca çöp değildi. Ev berabat oldu her yer çöp diyemedim, kokuya sebep olan şey sadece çöptü. Toplumsal olarak çürüyen ve kokan her şeyin bütünü etkilediğini, ancak bütünün de kokan şeyden ibaret olmadığını o gün anladım. Çöp koktuğu için evi terk edip gidemezdim. Evini sahiplenen herkes gibi çöpü hızla atıp evi havalandırmak en iyisiydi.  
Devamı

HAMARAT ANNELERİN TEMBEL KIZLARI

Hamarat annelerin tembel kızları… tesadüf olamayacak kadar kalabalık ve aynı kuşağa denk gelen hamarat annelerin tembel kızlarından biri olarak ben yemek yapmayı birkaç yıl önce öğrendim. Öğrendim dediysem de mercimek çorbasını uygulamadan video izleyerek yapmak öğrenmek sayılıyorsa, sayılıyor muhakkak aramızda bunu yapamayanlar da var, bir şekilde öğrendim. Yıllarca kadın ortamlarında annemin “bizimki bilmez, o hiç yapamaz “ sözlerine maruz kaldım. Bundan on yıl önce bu sözlerin bir kıyas, kaybedilmiş bir yarış olduğunu sanırdım. Sonra durdum ve etrafıma baktım. Bazılarımız çok hamarat bazılarımız yumurta bile kıramayacak seviyedeydi. Bu alakasız denklemin bi mantığı muhakkak vardı. Yıllar geçtikçe gördüm. Yirmi kişiye kesintisiz servis yapabilme yeteneği ve çamaşırları jilet gibi katlama kabiliyetiyle ortamlarda övülen yaşıtlarımın lise biter bitmez evlendirilmesiyle işi anlamlandırmaya başladım. Bu bir ali cengiz oyunuydu. Hayatına hiçbir şekilde yön veremeyen hamarat annelerin kızl...
Devamı

GÜLNİHAL

  ( sahne aydınlandığında oturma odası görünümündedir. Oturma odası penceresinin önünde bir gül fidanı bulunmaktadır. Kadın 50’li yaşlarda gül fidanını suluyordur. )   KADIN- Biz anamızdan böyle gördük. Ev her an misafire hazır olmalı. Çat kapı biri mi geldi, hemen buzluktan ikramlıklar çıkartılmalı. Allah gecinden versin bir cenaze mi oldu, ev her an temiz olmalı. Hatırlarım, babaannem öldüğünde daha biz ilk şoku atlatamadan, annem “Elalem ne der kızım.” Diyerek temizliğe başlamıştı. Ne cevval kadınmış. Acımızı paylaşmaya gelenlerin bir  gözüyla  yaş dökerken diğer gözüyle evi süzdüğünü, evin temizliği, düzeni üzerinden o evin hanımına övgü ya da yergide bulunduğunu o gün öğrendim. Öğrendim ki    biz tüm kadınlar kendi ellerimizle kazdığımız bir çukurdayız. Biri hafif başını göstermeye görsün, diğerleri hemen aşağı çeker.     ( suladığı gül fidanına hüzünle bakar.)   Küçükken evimizin bahçesinde bir gül fidanı vardı. Hava ısındı mı açardı. R...
Devamı