Pencere Çiçeği

Düdüklü tencerenin, damlayan musluğun ve doğrama tahtasına değdikçe çıkan bıçağın sesi eşlik ediyordu düşüncelerine. Ara ara gözleri doluyor omuzuyla siliveriyordu hızlıca. “Ağladın mı sen?” sorusunun en güzel kaçışıydı soğan doğramak. Her bıçak darbesiyle biraz daha gidiyordu geçmişe. Düdüklü tencere sesi bir trenin kalkış sesi oluveriyordu. Sallanan bir el ardından... Dökülen yaşlar ve tren sesleri. Söylenemeyen sözler ve tren sesleri. Tren sesleri, tren sesleri, tren sesleri… Her darbe soğanı değil bağrını yarıyordu artık. Bıçağı bırakıp ellerine baktı. Titriyordu. Damlayan musluğu açıp su çarptı boncuk boncuk terleyen yüzüne. Tren sesi hızlanıyordu. Garda yığınla insan, sallanan mendiller, hüzünlü yüzler gözünün önünden gitmiyordu. Bu sanrıdan kurtulmak için ocağı kapatsa da nafile. Vagonlar bir bir önünden geçip gidiyordu. Tren gardan uzaklaşıyordu. Ufukta bir çizgi oluveriyordu. Nasıl oluyor da bir tren içerisine bunca hayali, özlemi ve umudu sığdırabiliyordu.   Her şeyini ...

Sene iki bin on sekiz ve ben elimde bir mendille kalakaldım. Sene iki bin on sekiz. İKİ BİN ON SEKİZ. Bu devirde mendil mi kaldı sahi? Yeryüzündeki son mendil parçasını avuçlarımda tutuyorum. Anlamsızca bakıyorum.   Yılların beyazlığına sarı lekeler kattığı, özenle katlanılmış kumaş parçasını, soğuktan çatlamış bakımsız, sert ve kara ellerle tutuyorum. Ara ara sıkıyorum baş parmağımla, açmaya   bir türlü cesaret edemiyorum. İçinden bir çift kara göz fırlayacak ve beni oracıkla öldürüverecek gibi. Derin bir nefes aldıktan sonra dizlerime bırakıyorum mendili. Hafifçe açıyorum katlarını, tam o sırada bir yel esiyor mendilin içinde, bir lcd ekran, alamıyorum gözlerimi. Bir yel esiyor ve biz son çayımızı yudumluyoruz seninle. O zamanlar geçmiş acı vermiyor tabi. O gün incelemediğim yüzünü şimdi defaatle inceliyorum. O an inceleyemedim çünkü whatsapp tan mesaj gelmişti. Çünkü yılların yüzünde bıraktığı kırışıkları saymaktan önemliydi o mesaj.   Sense benim aksime gözlerime ba...