DÜDÜKLÜ TENCERE


Düdüklü tencerenin, damlayan musluğun ve doğrama tahtasına değdikçe çıkan bıçağın sesi eşlik ediyordu düşüncelerine. Ara ara gözleri doluyor omuzuyla siliveriyordu hızlıca. “Ağladın mı sen?” sorusunun en güzel kaçışıydı soğan doğramak. Her bıçak darbesiyle biraz daha gidiyordu geçmişe. Düdüklü tencere sesi bir trenin kalkış sesi oluveriyordu. Sallanan bir el ardından... Dökülen yaşlar ve tren sesleri. Söylenemeyen sözler ve tren sesleri. Tren sesleri, tren sesleri, tren sesleri… Her darbe soğanı değil bağrını yarıyordu artık. Bıçağı bırakıp ellerine baktı. Titriyordu. Damlayan musluğu açıp su çarptı boncuk boncuk terleyen yüzüne. Tren sesi hızlanıyordu. Garda yığınla insan, sallanan mendiller, hüzünlü yüzler gözünün önünden gitmiyordu. Bu sanrıdan kurtulmak için ocağı kapatsa da nafile. Vagonlar bir bir önünden geçip gidiyordu. Tren gardan uzaklaşıyordu. Ufukta bir çizgi oluveriyordu. Nasıl oluyor da bir tren içerisine bunca hayali, özlemi ve umudu sığdırabiliyordu.  Her şeyini kaybetmiş bir insan nasıl bakakalırsa öyle bakakalıyordu raylara. Aynı bakışla bakıyordu şimdi yıkık bir doğrama tahtasına ve zalim bir düdüklü tencereye. Her saniye daha da ağırlaşan düşünceleri onu bir sandalyeye yığılmaya zorluyordu. Bir ceset gibi kucağına düşmüş ellerini inceliyordu. Artık tek bir damla yaş düşmüyordu gözlerinden. Düdüklü tencere susmuş, tren gardan uzaklaşmıştı. Kalabalık dağılmış, o ise bankta taştan bir heykele dönmüştü.
Başını, buz kesmiş ellerinin arasına aldı. Kısık sesle “Yeter.” Diyebildi yalnızca. Bu feryadı birkaç kez tekrarladıktan sonra ses tonu git gide artmaya başladı. Artık ileri geri sallanıyor, aynı sözü tekrar ederek bağırıyordu. Onun için sıradanlaşan nöbetlerden biriydi yaşadığı.
Gözlerini açtığında bir hastane odasında buldu kendini. Düdüklü tencere, doğrama tahtası, damlayan musluk ve daha da önemlisi tren sesleri yoktu artık. Ayağa kalkmak için doğruldu “Ne oldu bana böyle?” sorusunu, aynanın karşısına geçip dehşetle yüzüne bakarken sorabildi ancak. Bir pazarın dağıldıktan sonra ortalıkta bıraktığı o tuhaf manzarayla karşı karşıya gibiydi. İçi bir pazar yeriydi, önce bir curcuna kopmuştu sonra toplanıp gitmişti herkes. Şimdi geriye kalan birkaç çürük domatese şaşkınlıkla bakıyordu. İlk defa görmüş gibi. Sonra yine olmazsa olmaz birkaç gözyaşı suladı etrafı. Bu kez acı veya özlem için değil çaresizliği için süzülüyordu yanaklarından. Odanın kapısının açılmasıyla siliverdi yanağına düşmüş yaşları. Hızlı adımlarla içeri giren doktor, yatağın baş ucundaki koltuğu göstererek “Merhabalar. Geçmiş olsun. Kendinizi yormamanız gerek. Şöyle geçin lütfen.” Ağır hareketlerle koltuğa geçerken cevap verdi “Teşekkür ederim.” Eline kalemini ve dosasını alan doktor,“Kendinizi nasıl hissediyorsunuz? Neler yaşandı dün gece anlatmak ister misiniz?” Yaşananlardan sıkılmış, bunalmış, şikâyet eden ama aynı zamanda söyleyeceklerinin mantıksız bulunmasından korkan hasta, titrek bir sesle “Doktor bey, düdüklü tenceremden tren sesleri geliyor.” Diyebildi yalnızca.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

BURNUMA KÖTÜ KOKULAR GELİYOR

  Birbirinin aynısı olarak tekrar eden günlerden bir gün, her sabah bir öncekinin yığıntısını üzerine katarak ilerleyen bir bezginlikle uyandım. Bu kez daha bezgindim çünkü burnuma berbat bi koku geliyordu. Güne güzel başlamak gibi bir alışkanlığı olmayan kimse için biraz fazla kötü başlangıçtı bu. Öyle ya da böyle başlayan her şey gibi o gün de durdurulamaz ve geri döndürülemezdi. Koridorda ilerledikçe burnuma gelen koku gitgide artıyordu. En sonunda mutfağa ulaştım. Dün gece atmayı unuttuğum çöpün tüm evi kokuttuğunu görünce, ferahlasam mı üzülsem mi bilemedim. Oh neyse sadece çöp kokuyormuş diyemedim çünkü artık kokan şey yalnızca çöp değildi. Ev berabat oldu her yer çöp diyemedim, kokuya sebep olan şey sadece çöptü. Toplumsal olarak çürüyen ve kokan her şeyin bütünü etkilediğini, ancak bütünün de kokan şeyden ibaret olmadığını o gün anladım. Çöp koktuğu için evi terk edip gidemezdim. Evini sahiplenen herkes gibi çöpü hızla atıp evi havalandırmak en iyisiydi.  
Devamı

HAMARAT ANNELERİN TEMBEL KIZLARI

Hamarat annelerin tembel kızları… tesadüf olamayacak kadar kalabalık ve aynı kuşağa denk gelen hamarat annelerin tembel kızlarından biri olarak ben yemek yapmayı birkaç yıl önce öğrendim. Öğrendim dediysem de mercimek çorbasını uygulamadan video izleyerek yapmak öğrenmek sayılıyorsa, sayılıyor muhakkak aramızda bunu yapamayanlar da var, bir şekilde öğrendim. Yıllarca kadın ortamlarında annemin “bizimki bilmez, o hiç yapamaz “ sözlerine maruz kaldım. Bundan on yıl önce bu sözlerin bir kıyas, kaybedilmiş bir yarış olduğunu sanırdım. Sonra durdum ve etrafıma baktım. Bazılarımız çok hamarat bazılarımız yumurta bile kıramayacak seviyedeydi. Bu alakasız denklemin bi mantığı muhakkak vardı. Yıllar geçtikçe gördüm. Yirmi kişiye kesintisiz servis yapabilme yeteneği ve çamaşırları jilet gibi katlama kabiliyetiyle ortamlarda övülen yaşıtlarımın lise biter bitmez evlendirilmesiyle işi anlamlandırmaya başladım. Bu bir ali cengiz oyunuydu. Hayatına hiçbir şekilde yön veremeyen hamarat annelerin kızl...
Devamı

GÜLNİHAL

  ( sahne aydınlandığında oturma odası görünümündedir. Oturma odası penceresinin önünde bir gül fidanı bulunmaktadır. Kadın 50’li yaşlarda gül fidanını suluyordur. )   KADIN- Biz anamızdan böyle gördük. Ev her an misafire hazır olmalı. Çat kapı biri mi geldi, hemen buzluktan ikramlıklar çıkartılmalı. Allah gecinden versin bir cenaze mi oldu, ev her an temiz olmalı. Hatırlarım, babaannem öldüğünde daha biz ilk şoku atlatamadan, annem “Elalem ne der kızım.” Diyerek temizliğe başlamıştı. Ne cevval kadınmış. Acımızı paylaşmaya gelenlerin bir  gözüyla  yaş dökerken diğer gözüyle evi süzdüğünü, evin temizliği, düzeni üzerinden o evin hanımına övgü ya da yergide bulunduğunu o gün öğrendim. Öğrendim ki    biz tüm kadınlar kendi ellerimizle kazdığımız bir çukurdayız. Biri hafif başını göstermeye görsün, diğerleri hemen aşağı çeker.     ( suladığı gül fidanına hüzünle bakar.)   Küçükken evimizin bahçesinde bir gül fidanı vardı. Hava ısındı mı açardı. R...
Devamı