YENİ YILIMIZ KUTLU MU OLDU?

Saniyelerin, dakikaların, saatlerin, günlerin, haftaların ve yılların rakamsal değişimini mutluluk sebebi olarak görüp etrafı konfetilerle süsleyemedim. Herkesten özür dilerim. Bir mahkumun günlerini sayarken duvara attığı çentik gibi sayılmalıydı seneler. Öyle saydım.  Nasıl kazıyorsa ruhumuzu, öyle kazımalıydı duvarı. Öyle kazıdım. Ardından küf dolmalıydı içine. Küf doldurdum çentiklerime. Sisli gözlerle izledim.  Sonra tekrar tekrar saydım geçen yılları. Bunun adı “Buruklu yaşamak.”Türk Dil Kurumu bu tabiri görse saatlerce güler üzerime. Buruklu yaşamak, hayata karşı bir duruş biçimidir. İnsanın yaşarken bir taşa dahi ait olamayışının iki sözcüğe sıkıştırmaya çalışılmasıdır. Yer yer mahzun yer yer boynu bükük bir duruşla ne varlığa sevinebilen ne de yokluğa üzülebilen insanın yaşayış biçimidir. 

Aleyhime işleyen bir bombanın geçen her bir saniyesini balonlarla kutlayamadım. Herkesten özür dilerim. 
Balonlar güzel ama bombalardan hoşlanmam. 

Geçtiğimiz her saniyede bir parçamızı bırakmak, Hansel ve Gretel’in dönüş yolu için yere serdikleri ekmek parçalarına benzemiyor mu sizce de? Korkarım varamadan yok olacağız her birimiz. “ En fazla bir yıl sürer yirminci asırlarda ölüm acısı.” Diyen Nazım Hikmet’in de sitemi zamana ve onun giderken insanlardan aldığı, insanı insan yapan duyguların yokluğunadır. Zaman hızla koşuyor. Bu korkunç. Koşarken elleri doluyor. Bu daha korkunç. Onu en son elinde ağlayan bir merhametin boğazına dayanmış etrafındaki kalabalığı tehdit ederken gördüm. “ Yaklaşmayın. Öldürürüm.” Biz ona yaklaşmıyoruz. O merhameti öldürüyor. Merhamet yerde kanlar içinde. İnsanlar bir birlerine bakıp gülüyorlar. Komik değil. Ama gülüyorlar. Merhamet gözlerimizin önünde can veriyor. Gülüyorlar.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

BURNUMA KÖTÜ KOKULAR GELİYOR

  Birbirinin aynısı olarak tekrar eden günlerden bir gün, her sabah bir öncekinin yığıntısını üzerine katarak ilerleyen bir bezginlikle uyandım. Bu kez daha bezgindim çünkü burnuma berbat bi koku geliyordu. Güne güzel başlamak gibi bir alışkanlığı olmayan kimse için biraz fazla kötü başlangıçtı bu. Öyle ya da böyle başlayan her şey gibi o gün de durdurulamaz ve geri döndürülemezdi. Koridorda ilerledikçe burnuma gelen koku gitgide artıyordu. En sonunda mutfağa ulaştım. Dün gece atmayı unuttuğum çöpün tüm evi kokuttuğunu görünce, ferahlasam mı üzülsem mi bilemedim. Oh neyse sadece çöp kokuyormuş diyemedim çünkü artık kokan şey yalnızca çöp değildi. Ev berabat oldu her yer çöp diyemedim, kokuya sebep olan şey sadece çöptü. Toplumsal olarak çürüyen ve kokan her şeyin bütünü etkilediğini, ancak bütünün de kokan şeyden ibaret olmadığını o gün anladım. Çöp koktuğu için evi terk edip gidemezdim. Evini sahiplenen herkes gibi çöpü hızla atıp evi havalandırmak en iyisiydi.  
Devamı

HAMARAT ANNELERİN TEMBEL KIZLARI

Hamarat annelerin tembel kızları… tesadüf olamayacak kadar kalabalık ve aynı kuşağa denk gelen hamarat annelerin tembel kızlarından biri olarak ben yemek yapmayı birkaç yıl önce öğrendim. Öğrendim dediysem de mercimek çorbasını uygulamadan video izleyerek yapmak öğrenmek sayılıyorsa, sayılıyor muhakkak aramızda bunu yapamayanlar da var, bir şekilde öğrendim. Yıllarca kadın ortamlarında annemin “bizimki bilmez, o hiç yapamaz “ sözlerine maruz kaldım. Bundan on yıl önce bu sözlerin bir kıyas, kaybedilmiş bir yarış olduğunu sanırdım. Sonra durdum ve etrafıma baktım. Bazılarımız çok hamarat bazılarımız yumurta bile kıramayacak seviyedeydi. Bu alakasız denklemin bi mantığı muhakkak vardı. Yıllar geçtikçe gördüm. Yirmi kişiye kesintisiz servis yapabilme yeteneği ve çamaşırları jilet gibi katlama kabiliyetiyle ortamlarda övülen yaşıtlarımın lise biter bitmez evlendirilmesiyle işi anlamlandırmaya başladım. Bu bir ali cengiz oyunuydu. Hayatına hiçbir şekilde yön veremeyen hamarat annelerin kızl...
Devamı

GÜLNİHAL

  ( sahne aydınlandığında oturma odası görünümündedir. Oturma odası penceresinin önünde bir gül fidanı bulunmaktadır. Kadın 50’li yaşlarda gül fidanını suluyordur. )   KADIN- Biz anamızdan böyle gördük. Ev her an misafire hazır olmalı. Çat kapı biri mi geldi, hemen buzluktan ikramlıklar çıkartılmalı. Allah gecinden versin bir cenaze mi oldu, ev her an temiz olmalı. Hatırlarım, babaannem öldüğünde daha biz ilk şoku atlatamadan, annem “Elalem ne der kızım.” Diyerek temizliğe başlamıştı. Ne cevval kadınmış. Acımızı paylaşmaya gelenlerin bir  gözüyla  yaş dökerken diğer gözüyle evi süzdüğünü, evin temizliği, düzeni üzerinden o evin hanımına övgü ya da yergide bulunduğunu o gün öğrendim. Öğrendim ki    biz tüm kadınlar kendi ellerimizle kazdığımız bir çukurdayız. Biri hafif başını göstermeye görsün, diğerleri hemen aşağı çeker.     ( suladığı gül fidanına hüzünle bakar.)   Küçükken evimizin bahçesinde bir gül fidanı vardı. Hava ısındı mı açardı. R...
Devamı