BİTTİYSE ALABİLİR MİYİM?



Yarım bir çay bardağına bakıyorum dakikalardır. Aralıksız. Yarısı dolu, yarısı boş... Yarısı ucuz ve bayat bir çayla dolu. Yarısı bomboş. Karşımda kenarına iliştirilmiş çay kaşığıyla öylece duruyor. Kalakalmış masanın orta yerinde. Olmayacak bir anda olmayacak bir şekilde yarım kalmış. Üzerindeki parmak izlerine ilişiyor gözüm. İnsanın geçtiği yerde bıraktığı izlere… Küçükken yeni yağmış, çarşaf gibi yere serilmiş karların üzerinde koşuşturmayı ne çok severdim. Dönüp ayak izlerime bakardım sonra. İzler henüz acı vermeye başlamamışken, izlerimi izlerdim. Şimdi bu parmak izleri pek de sevimli gelmiyor bana. Bardak için üzülürken hatta bu üzüntüyü abartıp gözyaşı dökerken buluyorum kendimi. Bu çay bardağı bu izlerle nasıl yaşasın? Söyleyin bana nasıl yaşasın? Garsonun sesi bölüyor isyanımı “Bittiyse alabilir miyim efendim?” Utanmadan eliyle çay bardağını gösteriyor. Sizi yarım kalmış bir çay bardağının bittiğine inandıran şey nedir? İç sesim, her daim çokbilmişlik yapan iç sesim, giriyor söze “Tamamlanmayışı” Masanın orta yerinde yarım kalmış bir çay bardağı oluyorum birden. Ben çay bardağı oluyorum, çay bardağı ben. Bir çay bardağıyla, öylece kala kalmışlığı, yarım kalmışlığı, derin izler taşımayı paylaşıyoruz. Eziliyoruz bu yükün altında. Belimiz bükülüyor. Dayanamıyor ağlıyoruz. Bir ben ağlıyorum, bir çay bardağı. Hem ben ağlıyorum, hem çay bardağı. Anneannemin, annemi kastederek ettiği “Rahmetliye çok benziyor. Kaderi benzemesin.” Dualarına,  çay bardaklarına da eklemesi gerekiyor.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

BURNUMA KÖTÜ KOKULAR GELİYOR

  Birbirinin aynısı olarak tekrar eden günlerden bir gün, her sabah bir öncekinin yığıntısını üzerine katarak ilerleyen bir bezginlikle uyandım. Bu kez daha bezgindim çünkü burnuma berbat bi koku geliyordu. Güne güzel başlamak gibi bir alışkanlığı olmayan kimse için biraz fazla kötü başlangıçtı bu. Öyle ya da böyle başlayan her şey gibi o gün de durdurulamaz ve geri döndürülemezdi. Koridorda ilerledikçe burnuma gelen koku gitgide artıyordu. En sonunda mutfağa ulaştım. Dün gece atmayı unuttuğum çöpün tüm evi kokuttuğunu görünce, ferahlasam mı üzülsem mi bilemedim. Oh neyse sadece çöp kokuyormuş diyemedim çünkü artık kokan şey yalnızca çöp değildi. Ev berabat oldu her yer çöp diyemedim, kokuya sebep olan şey sadece çöptü. Toplumsal olarak çürüyen ve kokan her şeyin bütünü etkilediğini, ancak bütünün de kokan şeyden ibaret olmadığını o gün anladım. Çöp koktuğu için evi terk edip gidemezdim. Evini sahiplenen herkes gibi çöpü hızla atıp evi havalandırmak en iyisiydi.  
Devamı

HAMARAT ANNELERİN TEMBEL KIZLARI

Hamarat annelerin tembel kızları… tesadüf olamayacak kadar kalabalık ve aynı kuşağa denk gelen hamarat annelerin tembel kızlarından biri olarak ben yemek yapmayı birkaç yıl önce öğrendim. Öğrendim dediysem de mercimek çorbasını uygulamadan video izleyerek yapmak öğrenmek sayılıyorsa, sayılıyor muhakkak aramızda bunu yapamayanlar da var, bir şekilde öğrendim. Yıllarca kadın ortamlarında annemin “bizimki bilmez, o hiç yapamaz “ sözlerine maruz kaldım. Bundan on yıl önce bu sözlerin bir kıyas, kaybedilmiş bir yarış olduğunu sanırdım. Sonra durdum ve etrafıma baktım. Bazılarımız çok hamarat bazılarımız yumurta bile kıramayacak seviyedeydi. Bu alakasız denklemin bi mantığı muhakkak vardı. Yıllar geçtikçe gördüm. Yirmi kişiye kesintisiz servis yapabilme yeteneği ve çamaşırları jilet gibi katlama kabiliyetiyle ortamlarda övülen yaşıtlarımın lise biter bitmez evlendirilmesiyle işi anlamlandırmaya başladım. Bu bir ali cengiz oyunuydu. Hayatına hiçbir şekilde yön veremeyen hamarat annelerin kızl...
Devamı

GÜLNİHAL

  ( sahne aydınlandığında oturma odası görünümündedir. Oturma odası penceresinin önünde bir gül fidanı bulunmaktadır. Kadın 50’li yaşlarda gül fidanını suluyordur. )   KADIN- Biz anamızdan böyle gördük. Ev her an misafire hazır olmalı. Çat kapı biri mi geldi, hemen buzluktan ikramlıklar çıkartılmalı. Allah gecinden versin bir cenaze mi oldu, ev her an temiz olmalı. Hatırlarım, babaannem öldüğünde daha biz ilk şoku atlatamadan, annem “Elalem ne der kızım.” Diyerek temizliğe başlamıştı. Ne cevval kadınmış. Acımızı paylaşmaya gelenlerin bir  gözüyla  yaş dökerken diğer gözüyle evi süzdüğünü, evin temizliği, düzeni üzerinden o evin hanımına övgü ya da yergide bulunduğunu o gün öğrendim. Öğrendim ki    biz tüm kadınlar kendi ellerimizle kazdığımız bir çukurdayız. Biri hafif başını göstermeye görsün, diğerleri hemen aşağı çeker.     ( suladığı gül fidanına hüzünle bakar.)   Küçükken evimizin bahçesinde bir gül fidanı vardı. Hava ısındı mı açardı. R...
Devamı