PENCERE ÇİÇEĞİ


Karanlık gece yarılarında aniden uyanmaya, yattığı yerden yıldızları izlemeye, ara ara nemlenen gözlerine alışmıştı artık. Gündüz vaktin hızlıca geçmesi için kullandığı uyku, geceleri karanlık yüzlü bir cellada dönüşüyordu. Canı gözlerinden çıkıyordu.  Beyaz yastığına gözyaşları değişik hikâyeler anlatıyordu. Zor geçen gecelerin sonunda gün ağarıyor. Gözlerini kapatarak ötüşen kuşları dinliyordu. Ötüşen kuşların uçuşu, dallara konuşu… Bir kuş olarak hayal ediyordu kendini o sıra. Kanatlarını açıyor bırakıveriyordu kedini sert rüzgâra. Kısa süreli tebessümü gözlerini açıp görmekten bıktığı yorgana ilişince dudakları bükülüyordu. En büyük eğlencesi mesai saatiyle beraber insanların sokağa bir bir dökülmesiydi. Aralanmış perdeden her gün bıkmadan usanmadan izlerdi. Kim hangi saatte nereden nasıl geçer hepsini bilirdi. Mahalle kedisi kaçta gelir kapıya. Karşı komşu hangi gün beyazları yıkar. Ve onun büyük oğlu geceleri eve kaçta gelir. Hepsini bilirdi. Mahallenin hiç tanınmayan sakiniydi. Öğlene doğru sokağın eğlencesi kesildiği için saatte 1267 km hızla dolaşırdı tam karşısında duran televizyonda o kanaldan bu kanala. Asla dönüp bakmasa da son ses açtığı kanal yankılanırdı evin odalarında. Annesi sinirle gelip kısıncaya dek öyle kalırdı sesi. Çarşamba günleri dünyası renk değiştirirdi. Mavi yorgan kılıfı yerine kırmızısını sererdi annesi. Küçük dünyaların rengi bir yorgan kılıfı kadar kolay değişirdi. Koşmanın, konuşmanın en büyük seyircisiydi. Ağzından çıkan tek bir ses vardı. “âââ” Mutlu olunca da, mutsuz olunca da aynı sesi çıkarırdı. Anlaşılabilecek kadar da çok değişme uğramayan duyguları yüzünden okunurdu. Odanın dört duvarı ve çatlakları başucundaki sürahi, uçuşan perde anlardı da ne demek istediğini yanı başındakiler anlayamazdı. Yılların bezginliğiyle annesinin “e be kızım anlamıyorum bağırıp durma!” feryatlarına da maruz kaldığı olurdu. Günler günleri kovalar bir önceki gün bir sonrakinden farklı olmazdı. Uzanmaktan yaralara bürünen bedeni günden güne küçülürdü. Görünmez çentikler atardı duvara gözleriyle. Gün sayardı. Allah’ın gücüne gitmesin ama ölmek için diye geçirdiğini duyardı duvarlar. Çatlaklar ağlardı. Sürahi ağlardı. Karşı komşunun pencere çiçeğine ilişirdi gözü. Kendine ait bir şeyler bulurdu. Tıpkı onun gibi her gün aynı yerde, aynı sokağı izler, bir başkasının yardımı olmadan yer değiştiremezdi. Rüzgâr yapraklarını savururdu. Rüzgâr saçlarını savururdu. Pencere önünde bekleyen herkes bir pencere çiçeği olabilir miydi?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

BURNUMA KÖTÜ KOKULAR GELİYOR

  Birbirinin aynısı olarak tekrar eden günlerden bir gün, her sabah bir öncekinin yığıntısını üzerine katarak ilerleyen bir bezginlikle uyandım. Bu kez daha bezgindim çünkü burnuma berbat bi koku geliyordu. Güne güzel başlamak gibi bir alışkanlığı olmayan kimse için biraz fazla kötü başlangıçtı bu. Öyle ya da böyle başlayan her şey gibi o gün de durdurulamaz ve geri döndürülemezdi. Koridorda ilerledikçe burnuma gelen koku gitgide artıyordu. En sonunda mutfağa ulaştım. Dün gece atmayı unuttuğum çöpün tüm evi kokuttuğunu görünce, ferahlasam mı üzülsem mi bilemedim. Oh neyse sadece çöp kokuyormuş diyemedim çünkü artık kokan şey yalnızca çöp değildi. Ev berabat oldu her yer çöp diyemedim, kokuya sebep olan şey sadece çöptü. Toplumsal olarak çürüyen ve kokan her şeyin bütünü etkilediğini, ancak bütünün de kokan şeyden ibaret olmadığını o gün anladım. Çöp koktuğu için evi terk edip gidemezdim. Evini sahiplenen herkes gibi çöpü hızla atıp evi havalandırmak en iyisiydi.  
Devamı

HAMARAT ANNELERİN TEMBEL KIZLARI

Hamarat annelerin tembel kızları… tesadüf olamayacak kadar kalabalık ve aynı kuşağa denk gelen hamarat annelerin tembel kızlarından biri olarak ben yemek yapmayı birkaç yıl önce öğrendim. Öğrendim dediysem de mercimek çorbasını uygulamadan video izleyerek yapmak öğrenmek sayılıyorsa, sayılıyor muhakkak aramızda bunu yapamayanlar da var, bir şekilde öğrendim. Yıllarca kadın ortamlarında annemin “bizimki bilmez, o hiç yapamaz “ sözlerine maruz kaldım. Bundan on yıl önce bu sözlerin bir kıyas, kaybedilmiş bir yarış olduğunu sanırdım. Sonra durdum ve etrafıma baktım. Bazılarımız çok hamarat bazılarımız yumurta bile kıramayacak seviyedeydi. Bu alakasız denklemin bi mantığı muhakkak vardı. Yıllar geçtikçe gördüm. Yirmi kişiye kesintisiz servis yapabilme yeteneği ve çamaşırları jilet gibi katlama kabiliyetiyle ortamlarda övülen yaşıtlarımın lise biter bitmez evlendirilmesiyle işi anlamlandırmaya başladım. Bu bir ali cengiz oyunuydu. Hayatına hiçbir şekilde yön veremeyen hamarat annelerin kızl...
Devamı

GÜLNİHAL

  ( sahne aydınlandığında oturma odası görünümündedir. Oturma odası penceresinin önünde bir gül fidanı bulunmaktadır. Kadın 50’li yaşlarda gül fidanını suluyordur. )   KADIN- Biz anamızdan böyle gördük. Ev her an misafire hazır olmalı. Çat kapı biri mi geldi, hemen buzluktan ikramlıklar çıkartılmalı. Allah gecinden versin bir cenaze mi oldu, ev her an temiz olmalı. Hatırlarım, babaannem öldüğünde daha biz ilk şoku atlatamadan, annem “Elalem ne der kızım.” Diyerek temizliğe başlamıştı. Ne cevval kadınmış. Acımızı paylaşmaya gelenlerin bir  gözüyla  yaş dökerken diğer gözüyle evi süzdüğünü, evin temizliği, düzeni üzerinden o evin hanımına övgü ya da yergide bulunduğunu o gün öğrendim. Öğrendim ki    biz tüm kadınlar kendi ellerimizle kazdığımız bir çukurdayız. Biri hafif başını göstermeye görsün, diğerleri hemen aşağı çeker.     ( suladığı gül fidanına hüzünle bakar.)   Küçükken evimizin bahçesinde bir gül fidanı vardı. Hava ısındı mı açardı. R...
Devamı