KARASİNEK VE ZAMAN

Zamanın bilinen en belirgin özelliği şapkadan tavşan çıkarıyor olmasıdır. Mendilleri avucundan sonsuza kadar rengârenk çıkarıyor olmasıdır. Ortadan ikiye böldüğü genç kızı yaşatıyor olmasıdır. Tüm zamanların en beyaz eldivenli, en sihirbaz, en hokkabaz, en gözlerim mi yanılıyor yoksa büyü mü gördüklerim bilemediğim anların başrol kişisidir. 

Ona yetişmeye çalıştıkça geç kaldığımı, durup bekleyince hepten kaçırdığımı fark ettiğimde, keçilerim de onunla beraber kaçıvermişti. Kaçıvermişti avuçlarımın içinden akrep, yelkovan, tik tak, tik tak.. yetişememiştim.  İşte yakaladım, diye peşinden koştuğum karasineğe gitmişti aklım o sırada. İşte yakaladım derken, açtığım ellerimde ne vardı? Sinek arkamdan kıs kıs gülüyordu. Zaman, bir sinek gibi etrafımda vızıltılarla uçuyor, yakaladım seni, derken kenara geçip seyrediyordu.

Karasinekler, sihirbazlar ve zaman. Gel zaman git zaman,evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken,  ben dünümü yaşadım  mı yoksa bir hülya mıydı gördüklerim bilemez iken, var mı yok mu bilemediğimiz alem için pişmanlıkla dizlerimi dövüyor iken... Akıl kârı mı yaptıklarım? Akıl kârı mı yangın yerinde yansıyan aynalarınışıltısını izlemek? Akıl kârı ne vardıysa en çok onu bulamadım. Hakikat aranarak mı bulunur? Bulunduğunda m ı tanınır? Hakikati arayan biz miyiz yoksa kendisi mi görünür? Yoksa her an görünürdür de yalnızca bazı gözler mi seçer kedisini? Nereden başlardı zaman? Nerede son bulurdu? 

Gürül gürül akan bir şelalenin kaynağını aramaya benziyor yaptıklarım. Durup bakıp şelale geçip gidiyor diyorum. Tükeniyor sanıyorum. .Her an yeniden doğduğunu bilmediğimdendir.  Bir avuç su doldurup ellerime bu şelaledir diyemem. 

Yorgun argın bir kayalık bulup oturdumdu. Hakikat o sırada beni bulduydu. Fısıldadaydı şelale perdesinden kulağıma şırıltılarla.” Akıp gidende sonsuzu ara. Gürül gürül akan zamanın içerisindeki o sırlı kapıyı bulamazsan yenik düşersin.  Zamanla yarışma, peşinden koşma, kovalama,tutamazsın. Dur, bak, açılan pencerenden içeri gir. Zaman seni beklemezse yetişmezsin. Hakikat seni bulmazsa bilemezsin. Andan sonsuzu yarat ki yaşarken ölümsüz olasın. Sınırlar boynuna dolanmasın. Kayıp gitmesin ellerinden tik tak, tik tak…”  Şelale konuşuyordu. Ben mi delirdim yoksa gözlerim mi yalan söylüyor? Bilmiyordum. Odamın orta yerinde duvar saatine bakarken oluyordu tüm bunlar üstelik. Bir sahnede perde üstüne perde, perde üstüne perde açılıyordu. Her perdede ayrı oyuncular izleyicileri selamlıyordu. Aklımın odaları, salonları, perdeleri, karasinekleri, sihirbazları, şelaleleri… Aklım akrep ve yelkovan tik taklarıyla dans ediyordu anlaşılan. Sonunda anladım. Tek sahnede üç perde oyun sergileyerek yetişiriz, anladım. Anladım, herkes kendi sahnesinde ne sergileniyor ona dönüp baksındı. En büyük şelale kalbimizde akıyorken insan sesin nerden geldiğini arar durur ne garip.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

BURNUMA KÖTÜ KOKULAR GELİYOR

  Birbirinin aynısı olarak tekrar eden günlerden bir gün, her sabah bir öncekinin yığıntısını üzerine katarak ilerleyen bir bezginlikle uyandım. Bu kez daha bezgindim çünkü burnuma berbat bi koku geliyordu. Güne güzel başlamak gibi bir alışkanlığı olmayan kimse için biraz fazla kötü başlangıçtı bu. Öyle ya da böyle başlayan her şey gibi o gün de durdurulamaz ve geri döndürülemezdi. Koridorda ilerledikçe burnuma gelen koku gitgide artıyordu. En sonunda mutfağa ulaştım. Dün gece atmayı unuttuğum çöpün tüm evi kokuttuğunu görünce, ferahlasam mı üzülsem mi bilemedim. Oh neyse sadece çöp kokuyormuş diyemedim çünkü artık kokan şey yalnızca çöp değildi. Ev berabat oldu her yer çöp diyemedim, kokuya sebep olan şey sadece çöptü. Toplumsal olarak çürüyen ve kokan her şeyin bütünü etkilediğini, ancak bütünün de kokan şeyden ibaret olmadığını o gün anladım. Çöp koktuğu için evi terk edip gidemezdim. Evini sahiplenen herkes gibi çöpü hızla atıp evi havalandırmak en iyisiydi.  
Devamı

HAMARAT ANNELERİN TEMBEL KIZLARI

Hamarat annelerin tembel kızları… tesadüf olamayacak kadar kalabalık ve aynı kuşağa denk gelen hamarat annelerin tembel kızlarından biri olarak ben yemek yapmayı birkaç yıl önce öğrendim. Öğrendim dediysem de mercimek çorbasını uygulamadan video izleyerek yapmak öğrenmek sayılıyorsa, sayılıyor muhakkak aramızda bunu yapamayanlar da var, bir şekilde öğrendim. Yıllarca kadın ortamlarında annemin “bizimki bilmez, o hiç yapamaz “ sözlerine maruz kaldım. Bundan on yıl önce bu sözlerin bir kıyas, kaybedilmiş bir yarış olduğunu sanırdım. Sonra durdum ve etrafıma baktım. Bazılarımız çok hamarat bazılarımız yumurta bile kıramayacak seviyedeydi. Bu alakasız denklemin bi mantığı muhakkak vardı. Yıllar geçtikçe gördüm. Yirmi kişiye kesintisiz servis yapabilme yeteneği ve çamaşırları jilet gibi katlama kabiliyetiyle ortamlarda övülen yaşıtlarımın lise biter bitmez evlendirilmesiyle işi anlamlandırmaya başladım. Bu bir ali cengiz oyunuydu. Hayatına hiçbir şekilde yön veremeyen hamarat annelerin kızl...
Devamı

GÜLNİHAL

  ( sahne aydınlandığında oturma odası görünümündedir. Oturma odası penceresinin önünde bir gül fidanı bulunmaktadır. Kadın 50’li yaşlarda gül fidanını suluyordur. )   KADIN- Biz anamızdan böyle gördük. Ev her an misafire hazır olmalı. Çat kapı biri mi geldi, hemen buzluktan ikramlıklar çıkartılmalı. Allah gecinden versin bir cenaze mi oldu, ev her an temiz olmalı. Hatırlarım, babaannem öldüğünde daha biz ilk şoku atlatamadan, annem “Elalem ne der kızım.” Diyerek temizliğe başlamıştı. Ne cevval kadınmış. Acımızı paylaşmaya gelenlerin bir  gözüyla  yaş dökerken diğer gözüyle evi süzdüğünü, evin temizliği, düzeni üzerinden o evin hanımına övgü ya da yergide bulunduğunu o gün öğrendim. Öğrendim ki    biz tüm kadınlar kendi ellerimizle kazdığımız bir çukurdayız. Biri hafif başını göstermeye görsün, diğerleri hemen aşağı çeker.     ( suladığı gül fidanına hüzünle bakar.)   Küçükken evimizin bahçesinde bir gül fidanı vardı. Hava ısındı mı açardı. R...
Devamı